Eyüp.

Özet

Eyüp, yalnızca sınırlı düzeyde okuma yazma bilen ve bir kamu kurumunda temizlik görevlisi olarak çalışan bir adamdır. Her gün aynı koridorları süpürür. Masaları siler. Çöpleri toplar. İnsanlarla çevrili olmasına rağmen kimsenin fark etmediği bir sessizliğin içinde işini yapar. Konuşur, güler; ancak kelimelerin kurduğu dünyanın dışında kalır. Bir gün yerde, anlamını bilmediği bir şiir bulur ve bu şiir hayatında derin bir çatlak açar. Kâğıdı çöpe atmaya kıyamaz. Cebine koyar. Kurumdaki diğer çalışanlardan şiiri kendisine yüksek sesle okumalarını ister. Aynı şiiri tekrar tekrar dinler. Yüzünde, anlamını kavramaya çalışıyormuşçasına yoğun bir dikkat vardır. İçinde bir eksiklik duygusu büyür. Harfleri çözemediği için şiiri ezberlemeye çalışır. Kelimelerin seslerine tutunur. Anlamını bilmeden içinde taşıdığı bu şiir, zamanla onun için bir çağrıya dönüşür. Fırsat buldukça kâğıdı cebinden çıkarır. Ona bakar. Tekrar tekrar, anlamını çözemediği harflerin ardına gizlenmiş kapıyı açmaya çalışır. Zamanla şiirin bir bölümünü ezberler. Ancak bu yeterli değildir. Çünkü artık yalnızca kelimeleri duymak değil, onları anlamak istemektedir. Arzu ile utanç arasında gidip gelir. Bir gün kurumda okuma yazmayı kolaylıkla öğrenen küçük bir çocuğu görmesi, onun için bir dönüm noktası olur. Kendinden çok daha küçük birinin kelimelere hâkim olması, Eyüp’ün içinde derin bir sarsıntı yaratır. O anda kendi eksikliğini tüm açıklığıyla görür. Kurumda memur olarak çalışan çocuğun annesinin ona verdiği alfabe tablosu, yeni bir başlangıcın kapısını açar. Eyüp tabloyu alır. Çay ocağında kimsenin fark etmediği anlarda harfleri tek tek yazar. Yavaş yavaş onları çözmeye başlar. Kelimeler oluşturur. Şiirin içinde saklı olan anlama adım adım yaklaşır. Bu süreç boyunca kendi varlığını da yeniden inşa eder. Elinde bir kalemle kendi adını yazar: Eyüp. Basit gibi görünen bu an, onun için büyük bir eşik hâline gelir. Çünkü artık başkalarının kelimeleri aracılığıyla değil, kendi yazdığı harfler aracılığıyla var olmaktadır.